Ah Ulan.

Yalnızlık var lan bu Dünyada. İnsanın hem en iyi dostu, hem en berbat düşmanı. Günümüz koşullarında yalnızlık kadar iyi, yalnızlığının farkına varmak kadar kötü bir şey olabilir mi? Misal, kalabalık bir caddede yürüyorsunuz tek başınıza ve yalnızlığınızın farkında değilsiniz. Kollarınız 5 karış açık böyle yanda sallanıyor, suratınızda dandik bir gülümseme gelene geçene bakıyorsunuz. İçinizde hiç bir yük yok, derdiniz yok, dert olabilecek kimseniz yok. Tek isteğiniz etrafınızdaki kuru kalabalıktan kurtulmak. Belki boş bir parka gidip bir kaç birayla ağzınızı ıslatacaksınız. Belki bir sahil kenarında martılara ekmek atacaksınız... Ama her ne olursa olsun mutlusun işte o an! Bir de bunun tersini düşünelim... Kalabalık bir caddede yalnız başınıza yürüyorsunuz ve yalnız olduğunuzun farkındasınız. Kollarınız hareketsiz, dudaklarınız aşağıya doğru basık bir somurtma halinde. Gelen geçene bakarken, içlerinde tanıdık var mı diye boş bir umut besliyorsunuz. İçinizde koskoca bir yük, koskoca bir dert, derdinizin nedeni koskoca bir 'Hiç'. Tek isteğin etrafındaki kuru kalabalığın arasına girebilmek. Kalabalık bir mekanda arkadaş ortamında bir 'su' içmeye bile razısınız. Bir vapurun arka tarafında kaçamak sigara içebilmek, yanınızda fotoğrafınızı çekebilecek bir kaç dostla beraber olması tek isteğiniz... Mutsuzsunuz... Geç olmadan farkına varmak en iyisidir, fakat farkına vardıktan sonra bir şey yapmak lazım... Kuşlar ne güzel ötüyor öyle...